Κυριακή πρωί.

Ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου στη Σεούλ, μοιάζει να «λάμπει» λουσμένος στις ανταύγειες αυτού του ηλιόλουστου φθινοπωρινού πρωινού.

Ο θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ζήλων κ. Σωτήριος και άλλοι δύο ιερείς -ο π. Aντώνιος Woo και ο π. Αμβρόσιος Ζωγράφος- βρίσκονται ήδη στο ναό και προσκομίζουν.

Ο Αναγνώστης διαβάζει την Α’ Ώρα.
Μετά το άναμμα του κεριού στο μανουάλι του νάρθηκα, κατευθύνομαι προς την θαυματουργή παλαιά ρωσική εικόνα της Παναγίας, που βρίσκεται αριστερά του Τέμπλου.

μια μέρα εισήχθη ο Γέροντα στον «Ευαγγελισμό» με πολύ δυνατούς πόνους, και διαπιστώθηκε ότι οφείλονταν σε ειλεό. Ήταν δύσκολη η απόφαση να γίνει επέμβαση, γιατί
βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία και επί πλέον είχε περάσει πολλές ασθένειες, όμως ήταν αναγκαίο. Έτσι, αυτή αποφασίστηκε για την άλλη μέρα.

Το παρακάτω Θαύμα του Αγίου Νεκταρίου είναι μια επώνυμη μαρτυρία μιας αναγνώστριά μας από την Αυστραλία της κ. Ματίνας Αντωνίου. Είναι μια μαρτυρία ζωντανή για να συνειδητοποιούμε ότι ζωντανός είναι και άγιος. Πάντα να πρεσβεύει και να μας στηρίζει παρά της αναξιότητας μας.

Ειλικρινά με συγκίνησε το παραπάνω βίντεο και ηρθε στη μνημη μου η δικη μου εμπειρια πριν 40 χρονια. Ειχα μεινη εγκυος στο 2τερο παιδι και απο τους πρωτους 2 μηνες ειχα αιμοραγια καθημερινα.Επισκεφτηκαμε γιατρους και ο τελευταίος γιατρος μου ειπε θα σου δώσω αυτα τα αθώα χαπάκια ελπίζω μα σταματηση η αιμοραγια. Εκείνο το βράδυ μας επισκέφτηκε η ξαδελφη του συζηγου μου με τον συζηγο της.Πιστευω πως ηταν μεσα στο σχεδιο του ΘΕΟΥ γιατι αλλαξε η ζωη μου απο εκεινο το απογευμα.Οταν τους ειπα τα καθεκαστα με την υγεια μου ,αμεσως μου λεγει η ξαδελφη του αντρα μου να το ταξω στον Αγιο Νεκταριο.Εγω δεν ειχα ιδεα για αυτο τον Αγιο και μαλιστα της λεγω ποιος ειναι τουτος και πως δεν τον ξερω καθε τοσο ολο Αγιους κανουνε??και μου λεγει μη μιλας ετσι δεν κανει.Γιατι και εγω ειχα προβλημα και γι αυτο το εταξα το Νεκταριο μου στον Αγιο Νεκταριο.

Από το βιβλίο «Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ- ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΕΦΑΛΑΣ»
Σώτου Χονδρόπουλου


O υμνογράφος σε κάποιο από τα απολυτίκια της ακο­λουθίας έγραψε: «Δόξα τω εν εσχάτοις τοις καιροίς λαμπρώς σε αγιάσαντα.»

Πραγματικά από το πρώτο εκείνο σημάδι της φανέλλας με τον παράλυτο στο Αρεταίειο o Θεός παραχώρησε στο λαό μια αδιάκοπη θαυματουργική παρουσία τού διαλεκτού Του κληρικού, του πάλαι ποτέ Πενταπόλεως. Παραχώρησε έναν ευλογημένο και καλόβολο νεοφανή μεσίτη, έναν συμ­παραστάτη παρηγορητή, έναν θεραπευτή στις ανίατες αρ­ρώστιες.

Απόσπασμα από το άρθρο “Πίστη, το άϋλο νυστέρι της χειρουργικής” του Ομοτίμου Καθηγητού Αγγειοχειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Παν. Β. Δημακάκου (πηγή: εφ. Εστία, 5-10-2013, σελ. 4):

(…) Ήτο 12η νυκτερινή μεσ’ το κατακαλόκαιρο του Αυγούστου 2006 που δίναμε την έσχατη μάχη επαναφοράς στη ζωή 54χρονου ασθενούς με καρδιακή ανακοπή συνέπεια μετεγχειρητικής αιμορραγίας από προηγηθείσα ανευρυσματεκτομή κοιλιακής αορτής 18 ώρες ενωρίτερα. Είχε περάσει μια ολόκληρη ώρα, χειρουργοί στον αγώνα με μαλάξεις της καρδιάς και ενδοκαρδιακές χορηγήσεις φαρμάκων, αναισθησιολόγοι και καρδιολόγοι μέσω ορών είχαν χορηγήσει όλα τα αναζωογονητικά φάρμακα της “λίμνης του Μαραθώνος” που ακούω τον πρώτο μου βοηθό τ. Διευθυντή αγγειοχειρουργικής κλινικής να ερωτά μήπως “να διακόψουμε κάθε περαιτέρω προσπάθεια αφού ήδη έχει περάσει πολλή ώρα χωρίς καρδιακό ρυθμό και ο άρρωστος θα είναι φυτό;“. Δεν απάντησα και οι προσπάθειες συνεχίστηκαν. Αφού παρήλθε ακόμη περίπου μισή ώρα, σκέφθηκα ότι μάλλον η μάχη έχει χαθεί, παρακάλεσα να κλείσουν το υπόλοιπο τραύμα προκειμένου να ενημερώσω τους συγγενείς.

Άγιος Νεκτάριος, Παρουσία

Τήν ἱστορία πού τώρα θά διηγηθῶ μοῦ τήν εἶπε ἕνας δάσκαλος τοῦ Δημοτικοῦ μας σχολείου.
«Πέρασαν ἀρκετά χρόνια, χωρίς ν᾿ ἀποκτήσουμε παιδί μετά τόν γάμο μας μέ τήν σύζυγό μου Εἰρήνη. Ἐπί τέλους μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός καρπόν τεκνογονίας, τόν Ἄγγελο.

Ἔτσι τόν βαπτίσαμε. Κάποτε μᾶς ἀρρώστησε. Τόν μεταφέραμε στό νοσοκομεῖο τῆς ἐταιρείας Τζεκαμίν. Οἱ γιατροί τόν ἐθεράπευσαν καί ἐπιστρέψαμε στό σπίτι μας. Ἀλλά, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἐπανῆλθε ἡ ἴδια ἀρρώστεια μέ ἄσχημα συμπτώματα.

Ἐκεῖνο τό βράδυ, μετά τό Μικρό Ἀπόδειπνο, ἐψάλλαμε μέ τήν σύζυγό μου τό ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Κατόπιν «τραβήξαμε» κομποσχοίνι στό ὄνομά του γιά τόν μικρό μας Ἄγγελο. Τότε ἀκούσαμε τόν μικρό νά κλαίει καί νά φωνάζει δυνατά.

Άγιος Νεκτάριος

Κυριακή πρωί. Ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου στη Σεούλ μοιάζει να «λάμπει» λουσμένος στις ανταύγιες αυτού του ηλιόλουστου φθινοπωρινού πρωινού. Ο θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ζήλων κ. Σωτήριος, και άλλοι δύο ιερείς -ο π. Aντώνιος Woo και ο π. Αμβρόσιος Ζωγράφος- βρίσκονται ήδη στο ναό και προσκομίζουν. Ο Αναγνώστης διαβάζει την Α’ Ώρα.

Μετά το άναμα του κεριού στο μανουάλι του νάρθηκα, κατευθύνομαι προς την θαυματουργή, παλαιά ρωσσική εικόνα Tης Παναγίας που βρίσκεται αριστερά του Τέμπλου. Γονατίζω, προσκυνώ τη χάρη Tης και Tης ανοίγω διάπλατα την καρδιά μου. Σήμερα το πρωί νιώθω μια ανεξήγητα μεγάλη κι ασυγκράτητη χαρά να πλημμυρίζει την ύπαρξή μου. Την παρακαλώ, την ευχαριστώ…