«Ὁ ὑπολογιστὴς μὲ τὴν Παναγία»

Ἀληθινὴ ἱστορία

Σκαρφαλωμένα τὰ παιδιὰ σὲ μιὰ δασόφυτη πλαγιὰ τοῦ ­γρα­φικοῦ Πηλίου, ἔξω ἀπὸ τὴν ­Πορταριά, ἀ­­­πολάμβαναν, μέρες ­Αὐγούστου, στὴν ὄμορφη ­χριστιανική τους ­Κατα­σκή­νωση ἁγνὴ ­ψυχαγωγία καὶ ­πλούσιες ­πνευματικὲς ­εὐκαιρίες. Καὶ κάποιες γα­­­­λή­νιες ­νύκτες, ἐνῶ ­ἀκουγόταν ὁ μο­νό­­τονος ἦχος τῶν γρύλων στὴν ἀνοικτή τους ­τραπεζαρία, ἀφοῦ ἔσβηναν τὰ φῶτα, ταξίδευαν σὲ ὄμορφους κόσμους ἀπὸ τὰ ­ἐπιλεγμένα θεάματα τοῦ ὑπολογιστῆ τους. Πόσες ἱερὲς ἐξάρσεις καὶ ἀναβάσεις δὲν δημιούργησαν στὶς εὐαίσθητες ἐφηβικὲς ψυχὲς αὐτὰ τὰ ὡραῖα καὶ γνήσια καὶ ἀληθινὰ θεάματα καὶ ἀκούσματα!
22 Αὐγούστου. Παραμονὴ τῆς ἑορ­τῆς τῆς Ἀποδόσεως τῆς ­Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας. Μιὰ ξεχωριστὴ μέ­ρα. Τὰ παιδιὰ ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν ἐπι­στροφή τους στὴν πόλη τους. Τίς δυνατὲς ἐμ­πει­ρίες ποὺ ἔχουν ­κλείσει μέσα τους δὲν ­μποροῦν νὰ τὶς συγκρα­τήσουν. Μέ­σα στὸ πούλ­μαν ζοῦν στὸ ἀποκορύφωμά τους ὅ,τι ὡραῖο ἔζησαν τραγουδώντας μὲ ­ἀσυγκράτητο ἐνθουσιασμὸ τὰ τραγούδια τους.

Ο δύσπιστος γιατρός! Μια πραγματική ιστορία.

Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), ο θεοφώτιστος λαϊκός ιεροκήρυκας, κήρυσσε ακόμα και στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου άλλοι δεν πλησίαζαν από το φόβο της φυματίωσης.
Εκεί τον ακολουθούσε ο ιερέας π. Δημήτριος Παπαντώνης, που εξομολογούσε τους φυματικούς και τελούσε τη θεία λειτουργία.

Τὸ φάρμακο τοῦ παιδιοῦ σου τό ’χεις ἐσύ!

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ἦταν τότε ποὺ ἀνέβαιναν στὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Νικολάου Βαρσῶν τῆς Ἀρκαδίας. Οἱ περισσότεροι μὲ τὰ ζῶα. Κάποιοι ἀπὸ πιὸ ἀπόμακρα χωριὰ ἔφθαναν ὣς τὸν κεντρικὸ δρόμο μὲ τὸ λεωφορεῖο τῆς ἄγονης γραμμῆς. Κι ἀπὸ κεῖ μὲ τὰ πόδια στὸ χωματόδρομο ἔφθαναν στὸ Μοναστήρι.
Ἦταν τότε πανηγύρι. Μέρα ποὺ γιόρταζε ὁ Ἅγιός τους. Γιόρταζαν καὶ οἱ καρδιὲς ὅλων. Ἔλαμπαν καὶ τὰ πρόσωπά τους. Γιατὶ ἦταν καλεσμένοι στὸ θεῖο παν­ηγύρι τοῦ φίλου τοῦ Θεοῦ. ­Μόλις εἶχε γίνει ἡ ἀπόλυση. Καὶ ὁ ­ἡγούμενος μοίραζε σ’ ὅλους μὲ τὴ σειρὰ τὴν εὐλο­γία, τοὺς διαβασμένους ἄρτους. ­Κάποιος ἀπὸ τοὺς προσκυνητὲς εἶχε ­δίπλα του γονατίσει στὴν ­ἀνθοστολισμένη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, στὸ τέμπλο καὶ ἔκλαιγε καὶ ἔ­­λεγε:

Τετάρτη βράδυ, νωρίς. Μετά από μια πολύωρη συζήτηση για επαγγελματικά θέματα, ο φίλος - συνεργάτης μου έχει τη φαεινή ιδέα: «Πάμε να τσιμπήσουμε κάτι εδώ δίπλα στα...»;

«Πού, άνθρωπέ μου;», τον ρωτάω. «Τι να φάμε;». Ξέρω ότι νηστεύει, όπως κι εγώ.

«Μην ανησυχείς, έχουν και νηστίσιμα», απαντά γελώντας.
Ακολουθώ χωρίς ιδιαίτερη όρεξη. Μπαίνουμε στο ταχυφαγείο (fast-food στην βαρβαρική) κι ο φίλος μου απτόητος παραγγέλνει ένα από τα νηστίσιμα πιάτα που φαίνεται να ξέρει καλά. Γαρίδες με πατάτες, όλα τηγανιτά. Ζητώ μια πατάτες σκέτη για μένα.

Άστεγος

Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα…
 Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα, που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχες…


Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν…
Τον κοίταξα άλλη μια φορά και του την πρόσφερα μαζί το νερό…Την πήρε στα χέρια αλλά δεν την έφαγε…
«Ένα τσιγάρο έχεις να μου δώσεις;» 


Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα…
Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχες…
Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν…
Τον κοιταξα αλλη μια φορα και του την προσφερα μαζι το νερο…Την πηρε στα χερια αλλα δεν την εφαγε…

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι.

Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε "ουράνια θέματα" και δεν την πρόσεξε.