«Ο Κύριος, δεν ευαρεστείται με την προσευχή των υπερηφάνων. Όταν όμως θλίβεται η ψυχή του ταπεινού ανθρώπου, ο
Κύριος πάντα την εισακούει.

Ένας γέρος ασκητής, που ζούσε στις πλαγιέςτου όρους Άθω, είδε ότι οι προσευχές των μοναχών ανέβαιναν στους ουρανούς· και
εγώ δεν εκπλήττομαι γι’ αυτό. Ο ίδιος γέροντας, όταν ήταν μικρός και έβλεπε την στεναχώρια του πατέρα του για την ανομβρία που απειλούσε να καταστρέψει την
συγκομιδή, απομακρύνθηκε στο βάθος του κήπου και προσευχήθηκε:

‘‘Κύριε, Εσύ είσαι Ελεήμων, Εσύ μας δημιούργησες, Εσύ μας τρέφεις και μας ενδύεις όλους. Βλέπεις, Κύριε, πώς στενοχωριέται ο πατέρας μου για την ανομβρία. Ρίξε τώρα βροχή στην γη!’’.

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι ένας πολύ θαυματουργός Άγιος που σύμφωνα με το Συναξαριστή μαρτύρησε σε ηλικία 113 ετών.
Θεωρείται προστάτης των επιδημιών και ειδικότερα της πανώλης που τα παλαιότερα χρόνια σκόρπιζε το θάνατο και αποδεκάτιζε πόλεις και χωριά.

Στη Λήμνο σύμφωνα με την τοπική παράδοση κάποτε η πανώλη σκόρπιζε το θανατικό τόσο στους ανθρώπους όσο κι ανάμεσα στα ζώα.

Ιδιαίτερα στο χωριό Βάρος ο ιερέας δεν περνούσε ημέρα χωρίς να ενταφιάσει κι από ένα συγχωριανό του.

Μια πολύ πιστή γυναίκα του χωριού κάποια στιγμή είδε στον ύπνο της τον Άγιο Χαράλαμπο να βγαίνει από την εκκλησία του χωριού και να της παραγγέλνει να κατασκευάσουν μονομερίτικη κλωστή και με αυτή να τυλίξουν το χωριό. 

Πράγματι η γυναίκα αυτή την άλλη μέρα κάλεσε αξημέρωτα στο σπίτι της όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια του χωριού κι αφού καθάρισαν το βαμβάκι, το έγνεψαν και στη συνέχεια δημιούργησαν τη κλωστή. Όλα αυτά τα έκαναν μέσα σε μια ημέρα [1] ενώ καθώς δούλευαν προσεύχονταν στον Άγιο Χαράλαμπο.

Στις 9-6-94 προσβλήθηκε ο γιος μας Ορφέας Νικόλαος Ουζουνίδης (2 χρονών και 4 μηνών) από επιγλωττίτιδα (πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί εγκαίρως
και να γίνει διασωλήνωση, γιατί διαφορετικά κλείνει η αναπνοή και σταματά η ζωή).

Εμείς οι γονείς βρισκόμαστε στην Αθήνα, ενώ το παιδί στην Αλεξανδρούπολη στη γιαγιά του.
Ήταν ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου (9-6-94) βράδυ, όταν μας τηλεφώνησαν κι αμέσως φύγαμε για 'λεξανδρούπολη με τ' αυτοκίνητο. (Δεν ξέραμε αν θα το
προλάβουμε ζωντανό).

Το παιδί είχε πάντα πρόβλημα αναπνευστικό (σπαστική βρογχίτιδα) και στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης προσκομίστηκε και με αναπνευστικό πρόβλημα. Καθ' οδόν
τηλεφωνούσαμε συνεχώς στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου της Αλεξανδρούπολης, μόνο για να απογοητευθούμε κάθε φορά περισσότερο και συμφωνήσαμε να μην ξανατηλεφωνήσουμε, απλά να πιστέψουμε αυτό που μας έλεγαν τηλεφωνικώς οι ίδιοι οι γιατροί: «ο Θεός είναι μεγάλος».

Ὁ Γερμανός ἀξιωματικός πού εἶδε τόν Ἅγιο Χαράλαμπο στά Φιλιατρά καί σταμάτησε τό ἀποφασισμένο ὁλοκαύτωμα τῆς πόλης!

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης π.Δανιήλ Γούβαλης

Ἰδιαίτερα ἐντυπωσιακό εἶναι κάποιο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπου πού συνέβη τό 1944. Στήν νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στήν ἐπαρχία Τριφυλίας, ὑπάρχει μία γραφική πόλις μέ 9.000 κατοίκους, τά Φιλιατρά. Πολιοῦχος τῆς πόλεως εἶναι ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, καί κάθε χρόνο στίς 10 Φεβρουαρίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι πρός τιμήν του, καί κατεβαίνουν σ' αὐτό καί οἱ Φιλιατρινοί πού μένουν στήν Ἀθήνα. Σ' αὐτό τό πανηγύρι πηγαίνει κάθε χρόνο καί ἕνας ἡλικιωμένος Γερμανός, ὀνόματι Κοντάου, μέ τήν οἰκογένειά του. Ἔρχεται ἀπό μακρυά. Καί θά ἔλεγε κανείς: «Τί τοῦ ἦρθε, ὥστε ἔτσι στά καλά καθούμενα νά ξεκινᾶ ἀπό τήν Γερμανία γιά ἕνα τόσο μακρινό ταξείδι»!

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης στο Βίο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου (Χατζεφεντή) διασώζει μια θαυμαστή εμφάνιση του Αγίου Χαραλάμπους στον Άγιο Αρσένιο και τον ψάλτη του Πρόδρομο Κορτσινόγλου.

«Μια φορά στην μνήμη του Αγίου Χαραλάμπους», έλεγε ο Πρόδρομος, «πήγαμε στην Παναγιά (στο Κάντσι) να κάνουμε ολονυκτία.

Πριν έναν περίπου χρόνο, επισκεφτήκαμε, στην Παιδιατρική Κλινική του Τζάννειου Νοσοκομείου Πειραιά, την κόρη του κουμπάρου μας, η οποία είχε χτυπήσει το πόδι της και νοσηλευόταν. Εκεί είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρόνων, το οποίο χρωστούσε τη ζωή του στον ίδιο τον Ταξιάρχη. Πραγματικά ήταν απίστευτο το γεγονός που έζησαν οι γονείς τού μικρού κοριτσιού, οι οποίοι ευλαβούταν πολύ τον Ταξιάρχη. Σας γράφω, λοιπόν, το περιστατικό, όπως ακριβώς το άκουσα:

Η κοπέλα (μητέρα του κοριτσιού) όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει, εισήχθη στο μαιευτήριο και ως συνήθως, έξω από το χειρουργείο ήταν ο μέλλων πατέρας με όλους τους κοντινούς συγγενείς, περιμένοντας το ευτυχές γεγονός.