Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου


Ήταν κάποτε μία κυρία η οποία προσήλθε με μετάνοια να εξομολογηθεί σε κάποιον ιερέα. Ο ιερέας την καλοδέχτηκε, έβαλε το πετραχήλι του και την παρότρυνε να αρχίσει να του λέγει τα λάθη της. Η γυναίκα κόμπιαζε.

Λοιδορία, είναι η κακολογία, η ύβρις, η καταλαλιά.

Ο λοίδορος είναι μοχθηρός, επιρρεπής εις ψόγους, εις ύβρεις καί εις κατηγορίας . έχει καρδίαν ακάθαρτον.

Το πνεύμα τού λοίδορου είναι διεστραμμένον, η δέ ψυχή αυτού μοχθηρά. Το στόμα αυτού σκολιόν, η δέ γλώσσα αυτού δολία, τα χείλη αυτού βέβηλα, οι λόγοι αυτού άδικοι.

Ο λοίδορος κάθηται πικρός δικαστής τού αδελφού αυτού, κατακρίνει αυτόν αναπολόγητον· ανηλεής και αδησώπητος καταφέρεται κάτ' αυτού καί απαγγέλει τήν καταδίκην αυτού. Ο λοίδορος ουδόλως διαφέρει τού δολοφόνου, διότι ο μέν αίρει τήν ζωήν, ο δέ τήν τιμήν, το βάθρον, εφ΄ου στηρίζεται η ζωή.

Πηγή: 5000gnomika.blogspot.gr

Η καταλαλιά είναι πολύ βαρύ και ολέθριο αμάρτημα. Ωστόσο μερικοί άνθρωποι την έχουν σαν τροφή και ξεκούραση. Εσύ όμως, πιστή στον Κύριο αδελφή, να μη δεχθείς μέσα σου τα ξένα κακά, αλλά να διατηρείς την ψυχή σου αμόλυντη.

Γιατί, αν δεχθείς τα βρωμερά λόγια εκείνου που καταλαλεί, θα προξενήσεις στην προσευχή σου, με τους λογισμούς, κηλίδες ακαθαρσίας και θα μισήσεις αδικαιολόγητα αυτούς που σε συναναστρέφονται.