Το να εκπληρώσουμε τις εντολές του Χριστού δεν σημαίνει να προσαρμοστούμε σε κάποια καθήκοντα ή σε ένα μοντέλο συμπεριφοράς, σημαίνει να γίνουμε , με τη χάρη , αυτό που ο Χριστός είναι εκ φύσεως.

Αυτό προϋποθέτει τη μετάνοια και την ταπείνωση. Τη μετάνοια , επειδή παρά την καλή μας θέληση δεν καταφέρνουμε να αγαπήσουμε , όπως ο Θεός μάς το ζητά ( σε σπάνιες μόνο περιπτώσεις το καταφέρνουμε ).

Και την ταπείνωση , επειδή συνειδητοποιούμε ότι αφ`εαυτού μας είμαστε ανίκανοι να ζήσουμε καταπώς υπαγορεύει το Ευαγγέλιο. Ευτυχώς , βλέποντας τις προσπάθειές μας , ο Κύριος μας συμπαραστέκεται , διότι μας αγαπά. Το Άγιο Πνεύμα μαθαίνει στην ψυχή να τηρεί τις θείες εντολές και της δίνει τη δύναμη για να εκπληρώσει το αγαθό.

 Υπακοή που αγιάζει-υπακοή που κολάζει
Το «ανοργάνωτο» των αγίων

Η ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΥΠΑΚΟΗ, για να φανείς καλός στα μάτια του πνευματικού και να μην σε προσβάλει, όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά θα σε βλάψει, μέχρι και δαιμονισμό μπορεί να επιφέρει.
Η υπακοή που συνδυάζεται με αγάπη στον αδελφό και προσευχή στον Χριστό αγιάζει. Ο Ιούδας που έκανε ψυχαναγκαστική υπακοή για να αποσπάσει προσωπικά οφέλη δαιμονίστηκε.
Κάποιος σου δίνει μιας βαρύνουσας σημασίας εντολή˙ ας πούμε, να γίνεις ιεραπόστολος στην Αφρική.

Ενας Γέροντας έμενε με τον μαθητή του σε μια καλύβα στην έρημο της Θηβαϊδος. Κάθε βράδυ, ύστερα από το Απόδειπνο, φώναζε κοντά του τον υποτακτικό του ο Αββάς, άκουγε την εξομολόγηση του, τον συμβούλευε και, τέλος, του έδινε την ευχή του να πάει να κοιμηθεί. Μια μέρα έτυχε να πάνε πολλοί επισκέπτες να συμβουλευτούν τον Γέροντα. Εκείνος έμεινε όλη την ημέρα κοντά τους για να τους νουθέτηση και να τους ξεκουράσει ψυχικά. Σαν βράδιασε και έφυγαν οι ξένοι, μ’ολο που ήταν κατάκοπος, ο γέροντας δεν παρέλειψε να φωνάξει τον υποτακτικό του για τα συνηθισμένα τους καθήκοντα. Καθώς όμως του μιλούσε, εξαντλημένος, έπεσε σε βαθύ ύπνο.