Στην αρχή της πνευματικής ζωής , όλα μοιάζουν εύκολα. Ωθούμενοι από τη χάρη , είμαστε γεμάτοι ζήλο και ενθουσιασμό. Μέσα στην απειρία μας σκεφτόμαστε ότι αυτό θα διαρκέσει. Αλλά κάνουμε λάθος : αργά ή γρήγορα αυτή η κατάσταση της πασχάλιας χαράς αποδυναμώνεται και σιγά - σιγά εξαφανίζεται . Η ζωή του Σιλουανού μάς το μαθαίνει : ο εξαγιασμός του εαυτού μας , η γέννηση του '' νέου ανθρώπου '' μέσα μας , ( Εφ. 4 , 22-24 ) δεν συντελείται στιγμιαία , άπαξ και δια παντός. Η προοδευτική αφομοίωση των δωρεών της χάριτος είναι ο καρπός μιας μακράς και υπομονετικής ασκητικής πορείας , στρωμένης με πτώσεις και ανορθώσεις.

Όταν αυξηθεί ή χάρη του Θεού στον άνθρωπο, τότε από τον πόθο της αρετής καταφρονεί το θάνατο, και βρίσκει πολλούς λόγους, στην ψυχή του, για να υποφέρει τις θλίψεις.
Και όσα θεωρούνται βλαβερά για το σώμα, και επέρχονται ξαφνικά στην ανθρώπινη φύση, για να την κάνουν να υποφέρει, δεν τα λογαριάζει καθόλου, συγκρίνοντας τα με τα ελπιζόμενα αγαθά.

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Όταν η θ. Χάρις επισκέπτεται την ψυχή, την τέρπει και την θερμαίνει. Όταν απομακρύνεται, την γεμίζει ανησυχία και αδημονία. Συνήθως απομακρύνεται για να την δοκιμάσει ή για να την τιμωρήσει για κάτι κακό που δέχθηκε και μολύνθηκε. Στην πρώτη περίπτωση επιστρέφει σύντομα, μόλις η ψυχή την αναζητήσει θερμά. Στην δεύτερη όμως δεν επιστρέφει, αν δεν προηγηθεί ειλικρινής μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση».
«Η χάρις του Αγ. Πνεύματος είναι φωτιά. Η φωτιά διατηρείται με ξύλα. Ξύλα πνευματικά είναι η προσευχή ...;