Του αββά Ισαάκ
Κάποιος έχει ελπίδα στο Θεό που στηρίζεται στην εγκάρδια πίστη. Αυτή είναι γνήσια, γιατί δημιουργήθηκε με τη διάκριση και τη γνώση. Κι ένας άλλος έχει ελπίδα διαφορετική, που γεννιέται από την αφροσύνη και την οκνηρία. Αυτή είναι ψεύτικη. 

«Ἐπί σοῖ, Κύριε, ἤλπισα, μή καταισχυνθείην εἰς τόν αἴωνα» (Ψαλμ. 70, 1)

Πού Ελπίζεις;;;

Η ελπίδα είναι για τον άνθρωπο σαν τον αέρα που αναπνέει. Είναι σαν το νερό που πίνει. Χωρίς ελπίδα δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Δεν μπορεί να ζει. Δεν μπορεί να κάνει καμιά εργασία. Δεν μπορεί να σταδιοδρομήσει. Χωρίς ελπίδα η ζωή είναι απελπισία. Είναι απόγνωση. Είναι σκοτάδι. Όπως είπε σωστά ο Γκαίτε: «Ἐάν ἡ ἐλπίς καί τό θάρρος χαθοῦν, τό πᾶν ἐχάθη»! Με την ελπίδα ζει ο άνθρωπος. Με αυτήν κοιμάται και με αυτήν ξυπνά. Με αυτήν ασχολείται με το ένα η το άλλο έργο. Με την ελπίδα ζει και με την ελπίδα πεθαίνει.
Αλλά που πρέπει να στηρίζουμε την ελπίδα μας, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε στη ζωή; Να είμαστε πάντα κερδισμένοι και ποτέ ζημιωμένοι και ποτέ χαμένοι; Που, λοιπόν, να στηρίζουμε την ελπίδα μας;

Οικοδόμοι πνευματικοί είναι ο άνθρωπος και ο Θεός. Τι κτίζουν και τι οικοδομούν ;  Οικοδομούν το οικοδόμημα της ψυχής , το πνευματικό. Και πρέπει ν`αρχίσει ο άνθρωπος για να έλθει ο Θεός βοηθός και αρωγός σ`αυτό το κτίσιμο το πνευματικό της ψυχής , αφού προηγουμένως Του ζητήσει την βοήθεια , για να γίνει το σπίτι το πνευματικό γερό , ώστε να μπορέσει ν`αντέξει στις φουρτούνες της ζωής , δηλαδή στους πειρασμούς , στις θλίψεις και στα βάσανα , που θα έρθουν. Το κτίσιμο γίνεται πάνω στην πέτρα , '' η δε πέτρα εστίν ο Χριστός '' .

Πηγή: Ευρώκαμεν