Να δοξολογείς τον Χριστό... Να δοξολογείς τον Χριστό...Μην ασχολείσαι συνέχεια με τον εαυτό σου! Μην ασχολείσαι με τα θέματά σου αδιαφορώντας για τους γύρω σου. Δεν είσαι εσύ ούτε εγώ το παν στη ζωή. Δεν είναι τα θέματα που σε απασχολούν τα βασικότερα θέματα του κόσμου.
Το παν είναι ο Χριστός. Εμείς θα φύγουμε σε λίγο. Θα περάσει η ζωή αυτή... Θα περάσουν τα χρόνια, θα περάσει ο κόσμος αυτός. Ο Χριστός όμως θα μένει. Ο Χριστός θα συνεχίσει να υπάρχει...

Απάνθισμα Απιστολών

Προσέχετε τον εαυτό σας. Η πρόοδος στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθησι της μηδαμινότητός μας. Ενώ όσο αυξάνει η εκτίμησις του εαυτού μας σε κάτι, τόσο βαδίζουμε στην καταστροφή. Ο εχθρός θα το εκμεταλλευθή αυτό. Θα πλησιάση και θα επιχειρήση να πετάξη κανένα πετραδάκι στον δρόμο μας για να σκοντάψουμε. Μια ψυχή που δίνει στον εαυτό της αξία, μοιάζει με τον κόρακα του Αισώπου που ακούγοντας τις κολακείες της αλεπούς για την «ωραία» του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί…».

«Πόσο χρήσιμο θα ‘ταν να βρισκόταν κάποιος να σας κατηγορή. Να χαίρεσθε , αν ποτέ συμβή αυτό. Είναι πολύ επικίνδυνο να σας επαινούν όλοι και κανείς να μην σας λέει την αλήθεια. Είναι νομίζετε δύσκολο να πλανηθή ή να σκοντάψη κανείς; Απέχετε πολύ από το να θεωρήτε τον εαυτό σας άγιο και άξιο να συμβουλεύη τους άλλους;».

Προσωπείο

Δύσκολη η αυτογνωσία. Μας αρέσει η ωραιολογία γύρω από τον εαυτό μας. Θέλουμε να περνάμε για σπουδαίοι.

Να φαντάζουμε μεγάλοι. Να είμαστε το κέντρο του κόσμου. προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τους άλλους με τα καμώματα του εαυτού μας. Μας αρέσει τελικά να ζούμε μέσα στο ψέμα.

Η διαστροφή μας, έχει κάνει τι φυσιολογικές ανάγκες μας πάθη, γιατί τις εκπληρώνουμε χωρίς ελευθερία... Είμαστε δούλοι και παριστάνουμε τον ελεύθερο. Φορούμε προσωπεία. Παίζουμε θέατρο.

Μπορούμε να διακρίνουμε τρία επίπεδα στην πορεία της αυτογνωσίας :

α) Η αυτογνωσία ως γνώση των παθών , των αδυναμιών , των ελαττωμάτων , και των βαθύτερων διαθέσεων και κινήσεων της ψυχής , κάτι δηλαδή σαν ψυχανάλυση.

β) Η αυτογνωσία ως πλήρης αίσθηση της μηδαμινότητας και αδυναμίας της ύπαρξής μας. Η αποδοχή δηλαδή ότι είμαστε και άγνωστοι και αδύναμοι.

γ) Η αυτογνωσία ως εμπειρία της Χριστοποίησης της ύπαρξής μας. Εμπειρία δηλαδή του ότι '' εγώ '' γίνομαι πράγματι '' εγώ '' μόνον σε σχέση με τον Θεό και με τους συνανθρώπους μου.

Τι ωραίο πράγμα είναι να μην κάνει ο άνθρωπος κανένα παράπονο!
Μόνο για τον εαυτό του να κάνει παράπονο και ποτέ για τον άλλο.

Η επιτυχία εκεί βρίσκεται.

Να στέκεται, να βλέπει και να ελέγχει τον εαυτό του.
Να παρατηρεί και να αηδιάζει τον εαυτό του.
Εκεί είναι ο Θεός.
Εκεί είναι ο Χριστός, η ειρήνη, η γαλήνη, τα πάντα.

Γι`αυτό, ''στώμεν καλώς''.
Να βάλουμε φράγμα, δυνατό φράγμα.
Διότι νοθεύει ο λογισμός ολόκληρο τον εαυτό μας
Νοθεύει τη ζωή μας.
Τη νοθεύει και την αχρηστεύει.
Συμφέρει;
Δεν συμφέρει .

Γέρων Ευσέβιος Γιαννακάκης

Πηγή: lllazaros 

Και γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι. Ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων. Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο.